ز فتحِ سين برسان لب عجين به لامِ سلام

كه فتح كني اين دو بيت را به بامِ سلام

اگر چه سر زده از سين شروع زيبايش

چه حيف كه با لام شد تمام، سلام

سلام ما به سلام و به آستان سلام

كه نام حضرت حق است نام سلام

ز هرگذركه مي‌گذرم حرف حضرتِ اوست

به گوش جان رسد از ده، دمِ سلام، سلام

سر شما به سلامت لبانتان پر گل

همين كه ديدمتان زنده شد به كام، سلام

دلم براي سكوتت گرفته اي كسراب

به آسمانِ بي مثلت، صبح و شام، سلام

به نرگسكي كو شكفته در دلِ سنگ

به كالِ سرخِ رفيعِ ديارِ سام،  سلام

به قنبري كه نشان از يل قلندري است

به او كه با چاه، خو گرفت، ظلام، سلام

تو اي شهيد سبكبال خفته در گزدز

رسان به محضر آن اولين امام، سلام

زهي كه آمده بودم تو را مدد بكنم

به زخم دل مددي شد به احترام سلام

جهاد ما چه جهاديست، يك بازيست

جهاد اكبرمان از تو بود، جامِ سالم

مگو سخا كه گذشت از سرم نسيم جهاد

شروع قافيه اينجاست، از كلامِ سلام

ياد اون روزا كه به هركي سلام مي‌كرديم جواب مي‌شنيديم يا شايد اگه بخوام بهتر بگم جواب سلام خيلي‌ها رو بايد مي‌داديم.

اين چند روزه دلم خيلي براي جهادي تنگ شده. نمي‌دونم، اگه وقت كنم حتماً يه چيزايي به عنوان خاطره مي‌نويسم. مخصوصاً حالا كه چند نفر هم پايه‌ي جمع آوري خاطرات شدند.

من به دستان كوچك تو مديونم كه از پس اين حجابه‌اي زندگيِ مدرن، مرا به پستوهاي انسانيت خويش آنچنان فرو بردي كه به حضور خود رسيدم و چند كلامي با خودِ خودم سخن گفتم. پس اين را بدان كه نمي‌گذارم فقر تو مداد را از دستت بربايد و خانه‌ي پر شكافت هراس در دل كوچكت بيندازد و اين نه هدف من بلكه شروع جهاد من است؛ و شروع جهاد تو كه آغازِ جهادِ اكبر من بودي و مرا از منجلاب روزمرگي رها كردي تا پرواز را فراموش نكنم.

* پس ممنونم *