بي قيصر
قافيه قصير است
و
عروض صغير
و
شعر تنهاست
وقتي "قاف" عشق مي رود
بي عشق چه مي شود گفت؟
*فقط همين*
می خندیدی
وقتی همه می گریستند،
سخت
عیبی ندارد
به هم می رسیم بابا
همانطور که تو به دوستان شهیدت.
راستی
چند ساله بودی؟ 45 ؟
چه زود لبیک گفتی ندای ملکوت اعظم را
چه دیدی؟
کدام گل مدهوشت کرد، که از یاد بردی مرا و مادرم را؟
چه ساده بودی،
چه ساده رفتی
چه ساده ام من که زندگی را برای تو باور کرده بودم.
مرغ باغ ملکوت.
امانت عالم خاک
قفسی را که از غم دنیا برایت ساخته بود چه راحت رها کردی.
تو تعلق به این زمان نداشتی
آهای چهل و یکی؛
سرباز در قنداق روح الله
نوجوان انقلابی
مرد دهه شصت
دفاع مقدس تو چند سال بود؟
دفاع تو چند سال مقدس بود؟
هشت؟
ده؟
نه تو چهل و پنج سال دفاع کردی از
تسبیح
خاک
و قلم
و همه را در جانماز خود جاگذاشتی
به همراه عینکی که نشان جانبازی تو بود.
من روی تو حساب کرده بودم
اما دریغ که حساب آن را نکرده بودم
که تو حساب خود را با دنیا صاف کرده بودی
چه حسابها که از درندگان بیت المال بستی
و چه شبها که حساب آخرت برای خود گشودی
حساب ما بماند
براي يوم الحساب
آنجا كه مي رسد خدا به حساب بندگان خويش
راستي دفاع مقدس تو چند سال بود؟
چهل و پنج؟
نه؛
تو به اندازه تمام شاگردانت
به اندازه تمام نوشته هايت
و به اندازه وسعت مكتبت
كه مكتب خميني بود
مي ماني
تا ابد.
"راستی حسين را ديده اي
كه چه آرام ..."
بابا برو
آرام
همچنان هميشه
بي تابيت براي ديدن حسين به انتها رسيد
مقيمي زاده
مقيم كربلاست نه؟
سلام مرا به حسين
(عليهما سلام)
برسان
تو مرد دهه شصتي
راستي دهه شصتي ها كجايند؟
كه مي فهمد دهه شصتي ها را
دهه شصت
دهه عاشوراست
و با مبارزه گره خورده است
از كربلا تا شلمچه
از عاشورا تا والفجر
از حسين(ع) تا خميني
و چه افتخاري بهتر از حسيني زيستن در دهه شصت
نوش باد
بابا برو
آرام همچنان هميشه
من هستم
آن روز كه خِرَدِ تو خُرد كرد پايه هاي جهل و استكبار را
من طفلي بودم در سايه مهربانت
و امروز
شعري را كه سروده اي از اعماق عقيده ات ادامه خواهم داد
اين عهد من با تو
و اما عهد تو
...
اين چند سطر را به تو تقديم مي كنم
كه ثمن بخسي ست هديه به عزيز
يا ايها العزيز
تقدیم به آنکه تنها میراث دار راز امامت است از میان سینه های یازده افق غروب کرده.
و تقدیم به طلوع دوازدهم تاریخ.
يك شب نمانده بيش ز ماه دوازده
ساعت گذشته است ز گاه دوازده
اين واپسين غروب زمين است در زمان
آن اولين طلوع پگاه دوازده
فردا سحور نور و بهار پرنده هاست
امشب فغان و حسرت و آه دوازده
يا خالق الزمان نفس آخر به لب رسيد
آخر مگر چه بوده گناه دوازده
درمانده گشته ايم، نگر حال زار ما
يا رب العالمين و الهِ دوازده
سجاده اش غريق دعا گشته مادرم
او نيز سپرده چشم به راه دوازده
سيصد هزار شهيد نذر قدوم تو
سيصد هزار شهيد گواه دوازده
مجنون دگر نميشنوم نقل او كند
زان رو كه ديده چشم سياه دوازده
آيات ذوالجلالي و تفسير هل اتي
يا ايها العزيزِ به چاه دوازده
از هجر ياد تو شب رفت در نماز
ماندست در سجود تا پگاه دوازده
شرمنده اين منم كه كنون بر نبسته ام
همچون پيادگان سپاه دوازده
مولا مگر شما بنمايي سخا به من
يك شب نمانده بيش ز ماه دوازده
خسته شده بود
چند روز مي شد نخوابيده بود
گفت: حاجي، يك ساعت استراحت بده
احمد همونطور که نگاهش رو به افق دوختته بود مکثی کرد و گفت:
رزمنده وقتي استراحت مي كنه كه پرچمش رو انتهای اون افق بكوبه.
هنوز به افق كه نگاه مي كني مي بينيش كه در حال رفتنه
خیلی بزرگ بود این حاج احمد.
----------------
مومن!
اگه به افق رسيدي كه سلام منو به حاجي برسون
ولي اگه نرسيدي خستگي برات يعني مرگ!
سلاحت يادت نره؟!
قلمت رو میگم.
