توجه: مسجد النبی نارمک درست است نه ثارالله

دوش پرسید زمین واله و حیران ز زمان

"که شهیدان که اند این همه خونین کفنان"

سخت آشفت زمان، دفتر تاریخ گشود

ثبت بر لوح دل سوختۀ قاصدکان

مادری دید، نگاهش به دو چشم فرزند

نوجوانی که بِه از "خسرو شیرین دهنان"

نوجوانی که مهیّای سفر بود و دید

خصم را سخت در آن معرکه شمشیر زنان

بود هنگام وداعش که سروش آمد و گفت

"بندۀ من شو" برخیز و به کف گیر سنان

"مست بگذشت" ز "قلب همۀ صف شکنان"

محتزز پرچم ایران شد و تکبیر زنان

تیر بگشود حجاب از دل و خون زد فوران

"تا به خلوتگاه خورشید" بشد "چرخ زنان"

پیکرش در چمنِ لاله به خون رنگین بود

سالها ماند بدن، گشت چو "نازک بدنان"

"پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد"

یافت خاکسترش امروز چه بی نام و نشان

خاک امّا تو چه پرسی که فراموشت شد؟

یاحسین(ع) بر لبشان بود همه سینه زنان

خاک گفتا که شهید، ای شرف منزل من

دل من تنگ حسین(ع) است، سلامش برسان

حال "حافظ من و تو محرم این راز نه ایم"

 تو ز میخانه سخن گوی و من از جور زمان

ای سخا از سفر عشق عجب بی خبری

"مرد یزدان شو و فارغ شو ز همه اهرمنان"

*کلیه تضمین ها از غزل (شاه شمشاد قدان حافظ است)