گفتم:
با تو شروع می شوم ای ابتدای من
ای جلوه ی خدایی بی انتهای من
پایان راه تو به خدا ختم می شود
از راه کربلاست مسیر خدای من
از من نیاز می رسد و از تو ناز عجب!
درد سری شده سفر کربلای من
(لطیفیان)
گفت:
خودت دردسری کچل!! نه کربلا.
یوسف گمگشته ام کنعان یارم آرزوست
در خزان معصیت بوی بهارم آرزوست
طی شده یک سال دیگر از جهادی-کربلا
کربلا در نیمه ی شعبان یارم آرزوست
(محمد شیواپور)
گفتم:
"یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور"
کربلا رفتن شود یک روز آسان غم مخور
درد بسیار است کو دست مداوای طبیب
صبر کن تا طی شود نیمی ز شعبان غم مخور
(سخا)
گفت:
بین این موج بلا دست طبیبی هست، نیست؟
از هوای کوی او مارا نصیبی هست، نیست؟
کاش ما را هم پذیرا باشد آن سلطان عشق
ما گنهکاریم؛ ما را هم امیدی هست، نیست؟
(محمد شیوا پور)
گفتم:
نه نگفتم....
آماده سفر کربلا می شوم. اما هنوز آمادگی روحی ندارم. دعا کنید. حلال کنید و یاری ام...
خسته شده بود
چند روز مي شد نخوابيده بود
گفت: حاجي، يك ساعت استراحت بده
احمد همونطور که نگاهش رو به افق دوختته بود مکثی کرد و گفت:
رزمنده وقتي استراحت مي كنه كه پرچمش رو انتهای اون افق بكوبه.
هنوز به افق كه نگاه مي كني مي بينيش كه در حال رفتنه
خیلی بزرگ بود این حاج احمد.
----------------
مومن!
اگه به افق رسيدي كه سلام منو به حاجي برسون
ولي اگه نرسيدي خستگي برات يعني مرگ!
سلاحت يادت نره؟!
قلمت رو میگم.
