درد بسيار و طبيبي در راه...

دوتا دوتا

tabib — Wed, 21 Oct 2009 20:11:04 GMT

چنديست بحث ازدواج بين دوستان به راه افتاده و البته من صلاح جمع را اكنون مقدم بر اين مهم نمي بينم.‏
اين چند بيت را هم تقديم مي كنم به دوست و برادرم سردار س.س.خ كه راهش را بهتر پيدا كند و دست از سرِ كچلِ....‏

توضيح يك: شعري دارد مهدي رحيمي به نام يكي يكي؛
‏(هي دست مي رود به كمرها يكي يكي وقتي كه ميرسند خبرها يكي يكي)‏
‏ كه خيلي معروف شد و پيش رهبري هم قرائت شد. البته رهبر هم از خجالت شاعر در آمد و احستِ الحقّي نثارش كرد. اماّ به تلافي ‏اشكي كه اين شعر از آقا در آورد، خواستم تبسمي بر لبانتان باشد. ‏
مخصوصاً لبان آن دوستي كه در پست قبلي از طنز ما گريه اش گرفته بود !!!‏

توضيح دو: ولادت امام رضا(ع) بر شما مبارك باشه. به عنوان عيدي فيلم شعر طنز بچه محله امام رضا(ع) تقديم باد.‏

دوتا دوتا

هي جنگ مي كنند، پسرها دوتا دوتا‏
شمشير و خود و گرز و سپرها دوتا دوتا

در راه ازدواج، چه دلها كه خون شدند
جانا بسوز، بهر جگرها دوتا دوتا‏

آمار ازدواج جوانان يكي يكي
امّا طلاق، طبق خبرها دوتا دوتا

نيمي ز دين ما شده زين رو، كه مشكل است
بر آمدن، ز خرج و خطرها دوتا دوتا

از غصة جهيزيه آخر نديده اي؟
‏"خم گشته است، پشت پدرها دوتا دوتا"‏

از خرج يك عروسي ساده خميده قد
ماندم چگونه شاه قجرها دوتا دوتا ؟!! ...‏

باري كه دوش ما بُود، اَر بار خر كنند
مي شد بلند، عرعر خرها دوتا دوتا

تُرشيده بانوان، پي فوقِ ليسانس و كار‏
بي شغل مانده اند، پسرها دوتا دوتا‏

انبوه خانه هاي گران، خالي اند و ما‏
تنها اميدمان به كپرها دوتا دوتا‏

مهر رضا به نام رضا(ع) وام مي دهد‏
بر ما يكي به زور و دگرها دوتا دوتا

صندوق وام مهر رضا را چه مي شود؟
پيش رئيس؛ گشته كمرها دوتا دوتا

آقا تو ضامن بچه آهو شدي تكي
اينجا نوشته ضامن نرها دوتا دوتا

آقا دعا نما كه مبادا عوض شود
در باب ازدواج، نظرها دوتا دوتا‏

لقمان و ورودی های جدید (طنز)

tabib — Tue, 29 Sep 2009 18:11:18 GMT

این مطلب صرفا طنز است و مقصود دیگری ندارد اسامی هم بی غرض است

این مطلب در ویژه نامه جهادی برای ورودیها چاپ شد

روزی فرزند لقمان در کنکور سراسری شرکت کرد و دریبه تخته خورد و ناگهان از بد حادثه در دانشگاه علم و صنعت قبول شد. فرزند نزد پدر رفت و پندی خواست و گفت ناخلف باشم اگر آنچه را گفتی اجابت نکنم.
لقمان در حال احتضار بود که گفت: دلبندم، من نیز چهار سال در این باغ دلگشاکه به حق رندان عشق و مدرکش خواندند عمر را سپری نمودم و ازر 8000 دانشجوی همچو خود ندیدم عاقلی را جز یکی. آنکه هفت ترمه درسش را به اتمام رساند و زین بند رها شد و رفت پی زندگی اش.

دلبندم؛ نیافتم مکانی را به اهمیت مسجد به چهار دلیل:
1) عبادت یومیه
2) خواب قیلوله
3) دیدار دوستان خوش ذات
4)برآوردن قضای حاجات(زیر زمین)

دلبندم؛ بدان 6 چیز تباهت کند
۱) استاد بد نمره
۲) نصف شب خوابگاه
۳) اولین سیگار
۴) کلاس8 صبح ریاضی
۵) گم شدن کارت دانشجویی
۶) روز خرید نهار

6 چیز به سعادت می رساندت
۱) هم اتاقی نجیب
۲) پول کم گذاشتن در جیب
۳) احیای شبهای امتحان
۴) سلام کردن به حراست دم در
۵) خرید از نمایشگاه کتاب دسته دوم
۶) شرکت در اردوی جهادی

روی 5 چیز هیچگاه حساب نکن
۱) خود پرداز دانشگاه
۲) ایثار حین انتخاب واحد
۳) رفاقت با جنس مخالف
۴) خواب راحت شب امتحان
۵) رفاقت حین نمره گرفتن از استاد

دلبندم؛ 3 پیشنهاد را فوراً قبول کن
۱) چایی تریا
۲) اردوی دفتر فرهنگی
۳) کلاس نرم افزار دانشکده

دلبندم؛ 3 سوال را هرگز مپرس
۱) از دختران سنشان را
۲) از پسران معدلشان را
۳) ازاساتید موضوع درس آن روز را

ودر پرسش یک چیز دنگ مکن؛ آنچه از درس متوجه نشدی

ای فرزند؛
روزی می رسد که شوق تحصیل نداری پس امروز در تحصیل کم مگذار.
روزی می رسد که می فهمی درس به درد شغلت نمی خورد پس در کنار آن حرفه های دیگر را فرا گیر
روزی می رسد احساس می کنی بی پشتوانه ای پس امروز یک رفیق خوب پیدا کن.
روزی می رسد احساس بی هویتی می کنی پس امروز در عبادت کوتاهی نکن.

نصایح لقمان ادامه داشت ولی ملک الموت امانش نداد. در آخرین لحظه به عکس روی دیوار اشاره ای کرد و جان عزیز را تقدیم دادار بی همتا نمود.
فرزند درنگ نکرد و عکس را دید که روی آن نوشته بود ((یادبود مسافرت جهادی دانشگاه علم و صنعت سنه 145 B.c )).

مرکبی راهوار کرایه کرد و بی امان تا "ری" تاخت. از آنجا سراغ تهران را گرفت و در آن روستا سر دری دید شبیه نیم خربزه.

سروشش ندا داد اینجا همان مَدرس شریف است. جنب دانشکده ریاضی چند سرو دید که دالان مانند به دری منتهی می شد. در را گشود و از رهگذری نام این مکان را پرسید. گفت: نمیدانی مگر اینجا کانکس شهید شهبازی ست و این اتاق، اتاق جهادیست.

تاب ماندن نیاورد و بی درنگ درب اتاق را گشود و دید...
(بقیه داستان در محل تصویری توضیح داده خواهد شد)

شاید به کام بعضی رفقا خوش نیاید. و بگویند از آرمانها دور شدی ولی گاهی آدم برای خودش هم باید بنویسد. یک داستان کوتاه عشقولانه هم نوشتم که تا دو سه روز دیگه روی این پایگاه و انجمن ادبی درج خواهم کرد.

کربلا کعبه دلهاست خدا می داند...

tabib — Sun, 05 Jul 2009 07:19:18 GMT

گفتم:

با تو شروع می شوم ای ابتدای من

ای جلوه ی خدایی بی انتهای من

پایان راه تو به خدا ختم می شود

از راه کربلاست مسیر خدای من

از من نیاز می رسد و از تو ناز‌ عجب!

درد سری شده سفر کربلای من

(لطیفیان)

گفت:

خودت دردسری کچل!! نه کربلا.

یوسف گمگشته ام کنعان یارم آرزوست

در خزان معصیت بوی بهارم آرزوست

طی شده یک سال دیگر از جهادی-کربلا

کربلا در نیمه ی شعبان یارم آرزوست

(محمد شیواپور)

گفتم:

"یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور"

کربلا رفتن شود یک روز آسان غم مخور

درد بسیار است کو دست مداوای طبیب

صبر کن تا طی شود نیمی ز شعبان غم مخور

(سخا)

گفت:

بین این موج بلا دست طبیبی هست، نیست؟

از هوای کوی او مارا نصیبی هست، نیست؟

کاش ما را هم پذیرا باشد آن سلطان عشق

ما گنهکاریم؛ ما را هم امیدی هست، نیست؟

(محمد شیوا پور)

گفتم:

نه نگفتم....

آماده سفر کربلا می شوم. اما هنوز آمادگی روحی ندارم. دعا کنید. حلال کنید و یاری ام...

ماییم که در فکر صعودیم ای کوه...

tabib — Thu, 25 Jun 2009 19:03:38 GMT

هر چند که از جوش و خروشش سخن است

یک عمر نفهمید که دریا کفن است

ماییم که در فکر صعودیم ای کوه

تنها هنر رود فرود آمدن است

میلاد عرفانپور

اما برای آنان که مفتضحانه می روند...

آنان که لباس پول و قدرت دارند

وقتش شده دست از سرمان بردارند

پاک است حسابمان چه باکی داریم

بگذار دوباره رای را بشمارند

***

از آرای مستضعفان باید دفاع کرد

و نباید پیش خس و خاشاک قد خم کرد.

الرحيل الرحيل... ياران شتاب كنيد وقت تنگ است

tabib — Sat, 11 Apr 2009 20:57:18 GMT

انا لله و انا اليه الراجعون

جد مادري من هم همچون همه ما كه روزي بايد اين مسير را طي كنيم به سوي ديار ديگري رحلت كرد.

راستي رحلت يعني سفر. چيزي كه بارها تو زندگي تجربه اش كرديم.

بهش مي گفتيم ننه بي بي. در واقع خانم حاجي بابامون بود (همون كه دو پست قبلي دربارش نوشتم)

اون هم اهل شعر بود. البته اين اواخر به خاطر كهولت سن(95 سال) خيلي چيزا يادش ميرفت. ولي روزي بالاي 50 بار اين شعر رو مي خوند.

الله الله به جونم

ورد سر زبونم

ناد علي مي خونم

شايد كه در نمونم

***

مرغ شکسته بالم

تاب قفس ندارم

هر چه كند خدا كند

حاجت من روا كند

ما مي رويم به سوي حق

حق نظري به ما كند

دم اذان مغرب عروج كرد. براي همه ملتمسين دعا كنيد. باور كنيد دعا براي ديگران اثر دارد.

نوروز خوش

tabib — Tue, 24 Mar 2009 20:47:30 GMT

برای تبریک سال نو نوشته بودم:

جمعه شد و آغاز بهاری زیباست

در انجمن دلم سخن از مولاست

امسال خدا کند ظهورش باشد

سالی که نکوست از بهارش پیداست

وقتی پیامک رو برای احمد آذرسا فرستادم در جواب نوشت: (بدون شرح)

سالی که نکوست از شعارش پیداست

از الگوی "اصراف" دلارش پیداست

خوابگاه که به ما نداد پنجاه تومنی

اصلاح عمل ز خوابگزارش پیداست

ایام به کام باشد و سال سال ظهور انشاءالله.

راستی یادتان نرود برای انتخابات هم فعال شوید.

رأی ما: "میر محمد کروبی نژاد"

از طرف:"جامعه مشارکت آبادگران اعتدال ملی"

هدیه روز ولادت احمد محمود ابولقاسم محمد مصطفی

tabib — Wed, 11 Mar 2009 06:18:18 GMT

پدربزرگم اسم پسراش رو با روش جالبی انتخاب کرده بود. شنیدید اونایی که می خوان صلوات بگن می خونن "احمدٍ محمود، ابولقاسم، محمدٍ مصطفی صلوات"

پدربزرگ من هم به همین ترتیب اسم دایی هام رو انتخاب کرده از بزرگ به کوچک. بعد وقتی دیده کفاف نمیده بقیه اسامی رو به این ترتیب انتخاب کرده: عباس جابر رحیم یحیی. راستی من ۹ تا دایی داشتم که یکیشون فوت کرده.

جدّم سال 82 در 104 سالگی به رحمت خدا رفت. یادم نمیره تو اون خونه ی خشت و گلی اش با صفای خاصّی، وقتی همه فامیل جمع می شدن، شروع می کرد به شعر خوندن. تقریباً یک ساعت پشت سر هم شعر میخوند. همه در وصف اهل بیت و نکات نغز اخلاقی. خیلی ازش خوشم میومد چون دلبسته دنیا نبود. و جالبتر اینکه تا سالهای آخر هم سر زمین کشاورزی می کرد. ما هم بچّه که بودیم می رفتیم سر زمینش براش تخم هندونه و چیزای دیگه می ریختیم.

شعر زیر یکی از شعرایی هست که خودش میخوند که البته اشتباه وزن و قافیه و مزمون زیاد داشت ولی من تقریباً با 40 درصد تغییر و تلخیص در شعرش آن را بازیابی کردم.

امیدوارم نفس گرمش در خواندن این شعر یاریتان کند تا قلب سخت من در این شعر تأثیرش کمتر شود.

اصل شعر رو با صدای خودشان می توانید اینجا بشنوید

اول از حمد خدا آیه بسم الله است
دوم از نام محمد که رسول الله است
سوم از حیدر صفدر که ولی الله است
آنکه ابلیس لعین گشت از او گمراه است
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

لوح محفوظ همان بود که یزدان می گفت
حضرت آدم و حوّا و دل و جان می گفت
مصطفی جانب منبر شد و سلمان می گفت
جبرئیل آمد و با آیه ی قرآن می گفت
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

تا که از کعبه برون آمد و بانگی برداد
چار دفتر همه جا اسم علی کردند یاد
آن کریمی که علی را به ابوطالب داد
گفت: بلّغ که ولی است و وصی و داماد
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

میوه ی باغ علی ذکر حسن را بشنو
گوشه گوشی بده و اهل سخن را بشنو
آیه ای از گل نوخیز چمن را بشنو
دل ز اغیار نگه دار، وَ من را بشنو
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

این حسینی که شفاعت ده امّت باشد
نزد او جمله ی اضداد به وحدت باشد
داغ او در دل ما تا به قیامت باشد
آنچه در سینه ی دین است محبت باشد
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

وارث اصغر و عبّاس و علی اکبر بود
حمد و سجّاده و تسبیح و تنش عنبر بود
روضه خوان، مرثیه گو، مرکب او منبر بود
کربلا    زینب و سجّاد    نبود   ابتر   بود
                    تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
                    دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

پنجمین آیت ربّانی احمد باشد
او شکافنده علم است و سرآمد باشد
سوره ی نون و قلم، نور و محمّد باشد
بر لب شیعه چنین باشد و ممتد باشد
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

این امام ششمی کلّ خلایق باشد
جان نثار قدم جعفر صادق باشد
مذهبش هر که پذیرفت موافق باشد
ورنه در زمره ی جهّال منافق باشد
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

این امامی که ز برج ملکوت عطّار است
صالح و صلح و کریم و کرم و جبّار است
او که دل برده ز دلداده و خود دلدار است
شکر لله که مرا موسی کاظم یار است
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

این امامی که مبین است شفیع مردم
خورده از قرص جو و میل نکردست گندم
بود مأمون لعین بی هنر و سر در خُم
پیرو حرف رضا باش و مکن راهش گم
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

ظالمان را سگ صاحب غرضان می بینم
شبه ایشان همگی برگ خزان می بینم
رنگ رخسار تقی را به از آن می بینم
بر   سر ماه   عزیز رمضان    می بینم
                  تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
                  دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

این امامی که دلیل ره گمراهان است
نور سجّاده و خورشید و مه تابان است
تا ابد مهر تقی بر دل آگاهان است
حرمش در دل عشّاق و سحر خیزان است
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

ماه در گوشه ی ابروی رخ عسگر شد
عالمی گل شد و گل وا شد و زیباتر شد
عطر و عود و ختن و مشک و گلاب، عنبر شد
شیعه از حُسن حَسن برتر و والاتر شد
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

کعبه و شاه نجف امن و امون خواهد شد
همه ذرّات جهان کن فیکون خواهد شد
هر چه بر روی کتاب است همون خواهد شد
صاحب الامر شهنشاه زمون خواهد شد
تا حیات است بگو شیعه و تا روز ممات
دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات

طلوع کن ز فلسطین دوباره روح الله...

tabib — Fri, 02 Jan 2009 12:16:18 GMT

نیام بر کشم امشب به سبک بدر و تبوک

برادری که خموشی "فاین هم قتلوک"

کجاست دست خبیثی که بست چشم تو را

که چشم هم زدنی شد تو را تمام سلوک

به پشت قافله گو "لا اله الا الله"

سکوت بر لب ما مانده بود یا طاعون

که سر به بَرد زمین داد شاخه زیتون

خمود سرد زمستان، دروغ، صلح جهان

خموش موسیِ عمران و زنده شد قارون

علیک "آجرک الله یا رسول الله"

به رقص با می و شمشیر؛فاش با شیطان

برادرم نشناختی که بود؟ ؛ ابو سفیان!!!

شیوخِ جیره خورِ دون و غرقِ در شهوت

ببین اولئک انعام؛ اضل تر از اسبان

دعا نما که نبیند "علی ولی الله"

برای درد دلت ، واژه ها چنان کم بود

که اشک و خون به هم آمد، عجیب مرهم بود

به خواب رفته و سرد است جسم دلبندم

گرسنگی نفسش را برید ؛ بی غم بود

عنایتی بنما یا حسن کریم الله

کسی که پشت حماس وحماسه را خم کرد

و داغ کشتن هابیل را به آدم کرد

سکوت کل جهان است و نیست بومازن

که بند پاره شد و چون حرامیان رم کرد

بیا که بت شکنی نیست یا خلیل الله

و غزّه! احمدمان نیست ورنه می آمد

و ما رایتَک یا قدس " همت و احمد "

ببین که رنگ سیاست گرفته ایمان ها

به جزر رفته جهاد و شکسته کشتی مَد

طلوع کن ز فلسطین دوباره روح الله

نماز و غزّه و آتش آهااااااای عاشوراست

ریاض و کوفه و تهران سکوت پابرجاست

صدای العطش از خیمه گاه می آید

علم به روی زمین است ومشک بی سقّاست

کجاست منجی آل حسین ثار الله

فعلا تا آخر جنگ اسلام با کفر اینجا هستم

www.DWI.ir

Dwon With Israel

صبح پیروزی نزدیک است...

ای رهبر ما

tabib — Thu, 18 Dec 2008 20:05:34 GMT

ای وارث نام علی ای رهبر ما ای قوت قلب همه آرام دلها

ای حاکم دلهای عشاق الخمینی ای رهبر فرزانه ای خویت حسینی

ای روی تو آیینه روی شهیدان ای پیرو روح خدا پیر جماران(۲)

ای عشق ما، ای جان ما

ای رهبر ای دلدار ما

فرمانده کل قوا

ای قافله سالار ما

( ما با ولایت زنده ایم

تا زنده ایم رزمنده ایم

سربند یا مهدی مدد

بهر شهادت بسته ایم) (۲)

پشت و پناهم کن یک نگاهم یا حجه بن العسگری

من از خدا جز وصلت نخواهم یا حجت بن العسگری

ای آخرین امّید رهایی دنیا سراسر شد ستم

وقتش رسیده دیگر بیایی یا حجت بن العسگری

این شعر همخوانی دانشجویان در حضور آقا بود. مثل شعر سمنان نشد ولی بچه ها خیلی با حرارت و شوق می خوندن. راستی بیشتر این شعر رو بچه ها گفتند. (منم بازی بودم).

سخنان آقا در علم و صنعت خیلی کلیدی بود. آقا دو سه تا سر خط داد. جنبش دانشجویی و ماموریتش در دهه چهارم انقلاب. دولت. شجاعت در سیاست. تاریخ و ... . کاملش اینجاست. حکما بخونید.

همه برگشتند تو ماندی

tabib — Fri, 05 Dec 2008 19:41:18 GMT

می خواستیم وقتی آقا می آیند بنری برای حاج احمد بزنیم. عکسی از مادرش که عکس او را بغل گرفته بود گویا ترین پیام بود. شعر زیر را هم برای همین عکس و طرح گفتم.

دیروز بر اوج قله ها پر می زد
امروز دم از غروب آخر می زد
ای کاش کسی پیرهنی از یوسف
بر چشم پر انتظار مادر می زد

مادر حاج احمد گفته بود:
" وقتي احمد به ماموريت رفت، ما يزد بوديم و من نتوانستم فرزندم را براي آخرين بار ببينم و حسرت وداع آخر با احمد هنوز بر دلم مانده است."

بعد از احمد خیلی ها برگشتند از عقیده شان
خدا را شکر احمد بر نگشت

خدا کند که بیایی: (بر گرفته از وبلاگ نسل سرخ)

شبکه خبر در حال پخش مستقیم از فرودگاه بین المللی بیروت :
سید حسن نصرالله ، مقامات ارشد لبنانی و چند تن از مقامات ایرانی ، منتظر فرود هواپیمای حامل حاج احمد متوسلیان و 3 تن دیگر از اسرا هستند ...
..
9:30 شب ، هواپیما آرام بر زمین می نشیند .
آرام آرام ، اسیران لبنانی و فلسطینی پیاده می شوند و با سید حسن نصرالله و مقامات مصافحه می کنند .
همه منتظر 4 دیپلمات ایرانی هستند ، اما خبری نیست ...
چند دقیقه بعد ، خبرنگار تلویزیون اعلام می کند :
4 اسیر ایرانی همین حالا جداگانه وارد فرودگاه شدند ...
...
آری ؛
خبر حقیقت دارد ،
خودشان هستند ، اما ...
...
اصلا چهره هایشان قابل شناسایی نیست !
حاج احمد خیلی شکسته شده ،
موها و محاسنش هم کاملا سفید شده ...
...
نزدیک به نیمه شب است و کنفرانس خبری 4 دیپلمات برگزار می شود .
چهره های نورانی و مظلومی که در پی سالها اسارت ، شکسته و مجروح شده اند ؛ در مقابل دوربین خبرنگاران قرار دارند .
سخن با کلام حاج احمد آغاز می شود :
کلامی از قرآن درباره وعده به مومنین و مجاهدین و پس از آن یادی از امام خمینی (ره) ...
خبر دارند که دیگر امام در میانشان نیست و با اشک از ادامه راه او می گویند ...
شرح ماوقع آغاز می شود و از روز چهاردهم تيرماه سال 1361 می گویند که در منطقه برباره در جاده طرابلس ، چگونه به دست مزدوران حزب راستگراي مسيحي فالانژ ربوده شدند و در این سالها از کجا به کجا منتقل شدند .
از رنج ها و شکنجه ها می گویند و از رفتار وحشیانه صهیونیست ها با آنها ...
...
حاج احمد ناگهان از "همت" می پرسد !
خبرنگاری می گوید : " او همان اوایل که شما را اسیر کردند ، به شهادت رسید . "
غم ، تمام وجود حاج احمد را فرا می گیرد و گویی تحمل تمام آن شکنجه ها و رنجهای اسارت ، از شنیدن خبر شهادت دوست قدیمی اش ، آسانتر بوده است ...
از دوستان و همرزمان دیگر سوال می شود و یکی یکی درباره آنها توضیح داده می شود .
...
فردا شده است .
تیتر روزنامه های ایران :
" احمد متوسلیان ، فرمانده ارشد دفاع مقدس ، به همراه سید محسن موسوی ، تقی رستگار مقدم و کاظم اخوان ، پس از 26 سال اسارت ، از زندان های رژیم صهیونیستی آزاد شدند . "
پخش عادی شبکه ها قطع می شود و خبر ورود 4 اسیر را اعلام می کند :
رهبر معظم انقلاب به همراه جمعی از فرماندهان نیروهای مسلح ، به استقبال حاج احمد متوسلیان و دیگر اسیران ایرانی آمده اند
حاج احمد متوسلیان با رهبر انقلاب مصافحه می کند و آیت الله خامنه ای هم با ذکر خاطراتی از دوران جنگ ، تبسم را بر لبان حاضران می نشاند .
حاج احمد با تک تک فرماندهان مصافحه می کند و بعضی ها را هم بیشتر در آغوش می گیرد و گریه می کند .
سعی می کند نشان ندهد که چه احساسی نسبت به افراد دارد اما می توان فهمید که حاج احمد از دست خیلی ها ناراحت است ...
...
تلوزیون ، چند روزی است که مستقیم و غیرمستقیم ، تصاویر مربوط به این بازگشت را نشان می دهد .
در میان مردم ، صحبت هایی در گرفته که : " واکنش متوسلیان به اقدامات همرزمان قدیمی اش چیست؟! "
حاج احمد خبر ندارد که آن دوستش ، میلیاردها تومان خرج انتخابات کرده است و دوست دیگرش به چاپلوسی و کسب جایگاه مشغول است و هر کدام با دیگری در حال دعوا هستند !
از چند زنه شدن !!! برخی همرزمانش آگاه نیست و تازه می فهمد که قراردادهای کلان فلانی که زمانی همرزمش بوده است ، برای چه کاری صورت گرفته است ...
...
حاج احمد در حال قدم زنی در خیابان است ،
اما کسی او را نمی شناسد !!!
در و دیوارهای شهر ، تبلیغ کالاها و بازیگران سینما و خوانندگان را نمایش می دهد .
دخترک های خیابانی با آن وضع نا به هنجارشان دل حاجی را می لرزانند ...
باز با خود می گوید :
سردرگمم !
نمی دانم 26 سال از وطنم دور بوده ام یا مانند اصحاب کهف در خوابی 300 ساله به سر می بردم ؟!
این همه تغییر و تحول در این مدت 25 ساله اتفاق افتاده ؟!
این همه تقلب و فراموشی ارزشها و خیانت دوستان و رزمندگان ، در عرض این سالها که نبوده ام رخ داده است ؟!
...
حاج احمد ، تازه در حال آشنایی با این روزگار غریب است ؛
روزگاری که فقط جاه و مقام و قدرت طلبی ، حرف اول را در آن می زند و ارزش های انسانی و معنویات در کمتر کسی دیده می شود ...
ایران سال 87 ، برای او چندان پیشرفته نیست و از این بابت تاسف می خورد !
تاسف می خورد که چرا تا به حال شهید نشده است و به همت و باکری نپیوسته است ...
...
آری ،
او هم مانند اصحاب کهف ، آرزوی مرگ می کند و همه را به یاد جمله امام خمینی می اندازد :
" از خدا می خواهم که به پدر پیر مردم عزیز ایران صبر و تحمل عطا فرماید و او را بخشیده و از این دنیا ببرد تا طعم تلخ خیانت دوستان را بیش از این نچشد . ما همه راضی هستیم به رضایت او ، از خود که چیزی نداریم ؛ هر چه هست اوست . والسلام " (6/ 1/ 68)